Ford Genk: van donderpreek tot liefdesbrief

Knack schrijft:
"Het personeel van Ford Genk moet dan toch niet opdraaien voor de verliezen van de staking in januari. Dat heeft de directie van de fabriek deze week laten weten aan haar werknemers, in een opvallend mild klinkende brief. Maar of dat het einde van de discussie is? Halverwege januari brak een wilde staking voor meer loon uit bij de toeleveringsbedrijven van Ford Genk. De acties breidden zich ook uit naar de Fordfabriek zelf.

De onrust bij Ford Genk duurde maar twee dagen, en een groot deel van de 6000 arbeiders wilde eigenlijk helemaal niet staken. Toch kon de directie bij Ford Genk er niet om lachen. Ze verkondigde dat luid en duidelijk in een brief aan het personeel. Die brief kwam hierop neer: wie zich niet koest houdt, mag vertrekken.

Onlangs liet de directie van Ford Genk ook nog weten dat de staking voor een verlies van ongeveer 13 miljoen euro had gezorgd. Het personeel zou dat bedrag zelf moeten terugverdienen. Het besparingsplan van de directie werd door de vakbonden beschouwd als een oorlogsverklaring. Ford Genk zou het busvervoer van zijn werknemers niet meer betalen, het eten in de bedrijfskantine zou duurder worden enzovoort. Het negenpuntenprogramma van de directie kon de gemoederen niet echt bedaren.

Tot deze week dus. Er werd een nieuwe brief rondgestuurd. Deze keer was het een heuse liefdesverklaring, klonk het in vakbondskringen. Een bocht van 180 graden. Alleen het geparfumeerde bloemetjespapier ontbrak nog. De boodschap: het negenpuntenprogramma gaat grotendeels de prullenbak in, aangezien de eerder vermelde maatregelen ook de arbeiders zouden treffen die zich tijdens de staking achter het bedrijf hadden geschaard. En dat zou 'echt niet fair' zijn.

Een romantisch spel van aantrekken en afstoten, of is er meer aan de hand? Officieel zijn de vakbonden opgelucht, en ze hopen dat de rust in en rond Ford Genk nu kan terugkeren. Maar of die jongste brief nu echt zo lief was? 'Mensen komen op topposities terecht omdat ze bepaalde capaciteiten hebben', zegt een vakbondsman. 'Maar niet omdat ze lief zijn. Een directie doet dus nooit iets zonder een achterliggende reden. Ze houdt voortdurend het schaakbord en haar pionnen in de gaten.'

Het zou dus wel eens kunnen, denkt dezelfde bron, dat de lieve brief vooral een signaal was voor de Europese en de internationale directie van Ford. Die heeft namelijk ook gemerkt dat er in januari bij Volvo in Gent helemaal geen stakingen zijn uitgebroken. En dat er daar blijkbaar een gezonder overleg plaatsvindt tussen de directie en haar personeel, en tussen de fabriek en haar toeleveranciers. De Zweedse autofabrikant Volvo werd in 1999 overgenomen door het Amerikaanse Ford, en zit dus onder hetzelfde dak.

In dat verband staat er dit veelbetekenende zinnetje in de recente lieve brief: 'Laat ons samen verder ons beste beentje voorzetten, om zo de positie van Ford Genk binnen de Company naar de toekomst toe te vrijwaren.' De vakbondsman: 'Wellicht wil de directie van Ford Genk nu aan het moederbedrijf bewijzen dat ze het even goed kan oplossen als die van Volvo in Gent. Maar in werkelijkheid heeft het management in Genk zich altijd als een dictator gedragen, zowel ten opzichte van de toeleveranciers als ten opzichte van alle sociale vragen die niet beantwoordden aan de realiteit van Ford.'

Ford Genk kreeg van de Europese Forddirectie in elk geval de opdracht om tegen mei een besparingsplan op tafel te leggen, én een plan dat de sociale vrede binnen de fabriek en bij de toeleveranciers waarborgt. De eerste goede punten zijn binnen. Maar volhouden is de kunst. Kusjes!

Celine De Coster

Bron: Knack van 7 maart 2008

Terug naar Persberichten